Miłość do Eucharystii

Głównym tematem całej twórczości Josepha Ratzingera jest fakt, że rzeczywista obecność Jezusa w Eucharystii jest źródłem życia, jedności i płodności Kościoła. Temat ten został głęboko przeniesiony w jego pontyfikat, jak to już widać dzisiaj bardzo wyraźnie, bo mamy wrażenie, że zmarły papież wzywa nas, wszystkich wiernych do wiary, żebyśmy przyjmując Chrystusa w Komunii Świętej, zostali na nowo wciągnięci nie tylko w samo życie Boga, ale we wspólnotę, którą jest Ciało Chrystusa czyli Kościół.

Eucharystyczna wizja papieża Benedykta XVI: klucz do zrozumienia jego życia i teologii

Współczesny człowiek rozdarty między pocieszeniem a przygnębieniem może uciec swym sercem do serca Hostii. Sercem Hostii jest Jezus. W poetyckich, ale nie mniej intensywnych słowach Joseph Ratzinger, ówczesny kardynał, rozumiał Eucharystię jako „mistyczne serce chrześcijaństwa, w którym Bóg w tajemniczy sposób wychodzi raz po raz z samego siebie i przyciąga nas w swoje objęcia”. ”. „Eucharystia”, napisał w Pilgrim Fellowship of Faith – po raz pierwszy opublikowana w języku niemieckim w 2002 roku-, jest wypełnieniem obietnicy złożonej przez Jezusa: Ja, gdy zostanę wywyższony z ziemi, przyciągnę wszystkich do siebie (J 12,32).

Powinniśmy starać się odkryć nowy szacunek dla tajemnicy eucharystycznej. Dzieje się coś, co przerasta wszystko, co możemy zrobić. Liturgia jest szczytem, ku któremu zmierza działalność Kościoła; jest źródłem, z którego wszystek prąd płynie”. To głębokie stwierdzenie o Eucharystii znajduje się w centrum nauczania kardynała Ratzingera. W przekonujący sposób ukazuje nam biblijny, historyczny i teologiczny wymiar Eucharystii. Kardynał wyciąga daleko idące wnioski, skupiając się na znaczeniu osobistego nabożeństwa i uwielbienia dla Najświętszego Sakramentu, do osobistego przyjmowania Komunii przez poszczególnych chrześcijan, jak również do życia Kościoła. Dla Ratzingera, obecnie Benedykta XVI, przemiana świata na płaszczyźnie społecznej wyrasta z celebracji Eucharystii. Pięknie ilustruje, jak wszechmocny Bóg zbliża się do nas w Najświętszej Eucharystii, Sercu Życia.

Być może nigdzie mistycyzm eucharystyczny papieża Benedykta nie jest przedstawiony tak w pełni, jak w jego adhortacji apostolskiej „Sakrament miłości” (2007). Został on napisany, aby podsumować i szerzej rozpowszechnić owoce spotkania Synodu Biskupów poświęconego Eucharystii. Już pierwsze zdanie brzmi: „Sakrament miłości, Najświętsza Eucharystia jest darem, który Jezus Chrystus czyni z siebie, objawiając nam w ten sposób nieskończoną miłość Boga do każdego mężczyzny i każdej kobiety”. Oczywiście to ewangeliczne opowiadanie o życiu, śmierci i nowym życiu Jezusa żywo ukazuje wysokość i szerokość, długość i głębokość miłości Jezusa. Medytacja nad ewangeliczną historią poprzedziła dla Ratzingera, podobnie jak dla św. Ignacego Loyoli, kontemplację miłości Boga, która jest punktem kulminacyjnym Ćwiczeń Duchownych. Medytacyjna Liturgia Słowa przygotowuje stół do bardziej kontemplacyjnej Liturgii Eucharystii. Pismo Święte i sakrament, opowieść i wieczerza wzajemnie się oświecają

Sam Jezus to „serce Hostii”. Serce przemawia do serca, jak wykrzyknął kiedyś John Henry Newman. Newman, który również głęboko wpłynął na papieża Benedykta, a którego miał radość beatyfikować podczas swojej wizyty apostolskiej w Anglii w 2010 roku. Podobnie jak Newman, Benedykt umieścił rzeczywistą obecność Jezusa Chrystusa w Eucharystii w samym centrum katolickiej wiary i pobożności.

Joseph Ratzinger przez całą swoją długą posługę kościelną i akademicką nigdy nie dzielił się między teologią a duchowością, między myślą chrześcijańską a pobożnością. Pod tym względem był najwyraźniej pilnym i wdzięcznym uczniem św. Augustyna: pasterza, biskupa, przewodnika duchowego. Homilie papieża Benedykta, podobnie jak Augustyna, są bogate teologicznie, a jego dzieła teologiczne duchowo pożywne. Czy to homilie, katechezy czy traktaty, wszystkie świadczą o głębokiej wrażliwości duchowej i teologicznej. Będą nadal czytane i przyswajane czy wręcz przywłaszczane przez pokolenia – pisze amerykański jezuita Robert P. Imbelli w America Jesuit 31 grudnia 2022 roku, którego fragmenty tekstu zacytowałam.